Til ykkar sem kvarta vegna bloggleysis.

Betra seint en aldrei. Eg hef verid ískyggilega léleg ad blogga sídustu mánudi en thad eru ástaedur fyrir thví. Thannig er thad ad ég er ekki ad ferdast og skoda milljón ólíka hluti á hverjum degi, heldur lifi ég rútínu lífi sem heldur ódum áfram. Thannig séd er ekki neitt svakalegt ad frétta nema ad ég vinn enn á pub-num Players og líkar vel. Frá áramótum hef ég verid ad vinna eins og skeppna til ad safna fyrir áframhaldandi aevintýri. Naesta stopp er S-Ameríka og ég mun kaupa mér flugmida í naestu viku. Eg verd farin hédan í seinasta lagi í lok apríl. Til gamans má geta ad ég hef lokkad fyrverandi ástmann minn í ad fljóta med og vid aetlum ad spekka thessa framandi heimsálfu í sameiningu. Heppilega vill til ad hann er portúgalskur og talar fluent spaensku, thannig ad ég mun ekki vera eins og týnd mús í ruglinu til ad byrja med. En ég hef aldrei almennilega ferdast svona med annarri manneskju svo hver veit, kannski verdum vid grútleid á hvort odru eftir e-h tíma og forum hvor sína leid. Ég finn ad ég er búin med Amsterdam en á samt eftir ad sakna reynslu minnar hér stórkostlega. Ad vissu leiti hef ég ekki drifid mig jafn mikid ad safna pening eins og ég aetladi mér heldur komid mér mjog vel fyrir og notid veru minnar hér í botn.

Á mánudaginn kemur mútta í heimsókn ádur en hún skondrar til íslands í frí og ég get satt ad segja ekki bedid. Thad verdur awesome ad sýna henni líf mitt og umhverfi sem ég hef myndad mér hér á thessum seinustu 8 mánudum.

Ég reyni ad láta heyra ogn oftar í mér hédan í frá en lofa engu.

P.s. Skotarnir bidja ad heilsa.

Gledileg Jol!

Gledileg jol ljufu eyjaskeggjar! Eg er nuna aftur komin til Amsterdam eftir stutta heimsokn a klakan. Helt min litlu jol og hlod Islands rafhloduna mina. Eftir ad eg kom aftur til baka fannst mer sannarlega eins og jolin vaeru buin. En eg for tho i jolabod til fyrrverandi asmanns mins og skiptist a gjofum vid hann og fjolskyldu hans. Pakkaflodid hja theim var alveg med olikindum, seinustu pakkarnir voru opnir rett fyrir 3 um nottina.
En nuna byrjar heljarinnar busy-time i vinnunni og eg er alveg ordin staurblonk eftir jolathvadrid og lifi nu a thjorfenu minu fram ad naestu utborgun. Eg er samt alveg skuggalega god eftir aedislega heimsokn heim tjaist ekki baun af heimthra.
Verd liklegast ad vinna fram a rauda nott a gamlarskvold og hlakka eiginlega bara til, hef aldrei unnid a thessum tima adur og eg held thad verdi svolitid frodlegt. En eftir aramot fer virkilegur sparnadur i gang thvi tha mun eg skunda loksins til sudur ameriku med vorinu.
Eg oska ykkur ollum gledilegra jola og farsaeldar a nyju ari! Sjaumst aftur vonandi adur en langt um lidur!

Enn á lífi og lifi vel

Mér finnst alveg nett skuggalegt hvad ég thjáist ekki af heimthrá. Ég er núna búin ad vera í burtu í taepa 9 mánudi. Thegar ég kom fyrst til Amsterdam thá fann ég strax til einhverrar einkennilegrar heima tilfinningu. Samt er ég ekki alveg viss hvad thad er, hvort thad sé borgin sem slík eda tilfinningin af komandi ómetanlegum mómentum med fallegu fólki. Thad hafa ýmsar breytingar átt sér stad í lífi mínu undanfarid og mest allt til hins betra. Nina flutti hingad fyrir einum og hálfum mánudi og heppilega naeldi sér í herbergi í íbúdinni minni. Thad er búid ad vera mikid glens og grin hjá okkur med yndislega thýska blóminu okkar, henni Fleur, sem byr lika med okkur. Sérstaklega thegar fílupúkinn og einmanna noldursekkurinn hann David, hinn herbergisfélagi okkar, fór til bandaríkjanna í thrjár og hálfa viku.
Mikil gledi einnig í nýju vinnunni minni, loksins komin úr skítaholunni Damrak, argentínsku veitingastadurinn sem ég hef unnid á sídan ég kom hingad fyrst. Samstarfsfólkid thar er yndislegt og alltaf eitthvad spaugilegt ad koma upp á. En thetta er bolvud mafía sem er drullusama um starfsfólkid sitt og ég var algjorega komin med upp í kok af thví. En núna er ég farin ad vinna á bar, Players (don't laugh), og fíla mig thar í raemur.
Thad sem ég veit um framhaldid er audvitad ekki neitt. En hugmyndin er ad vera hér fram í naesta ár og halda svo til S-Ameríku med riddaranum mínum.
En núna er ég ad míga í braekurnar minar svo ég aelta ad thjóta í gomlu vinnuna mina og pissa thar thar sem ég á ekki 20 sent til ad borga á bókasafnsklósettinu.

Ord til ykkar

Ágaetu íslensku vesalingarnir mínir. Langt sídan ég hef látid í mér heyra en líf mitt hefur verid á svo miklum theytingi sídastlidna mánudi ad thad gefst enginn timi fyrir bloggskriftir.
Í fyrsta lagi langar mig ad segja ad ég finn til med ykkur i bolvudu kreppunni. Hun hefur audvitad litil sem engin áhrif á mig persónulega, thénandi mínar sterku evrur, en ég verd samt ad segja ad thad er odruvísi núna en ádur ad segja fólki hvadan ég er. Ég er náttúrulega alltaf af hitta nytt fólk og allir forvitnir um hvadan ég er. Ádur voru menn áhugasamir og jafnvel hissa ad heyra ad ég vaeri frá Íslandi, en núna, annad hvort vorkennir fõlk mér, segist skilja af hverju ég sé hér ad vinna eda jafnvel pirradir og bolva týndum peningum sem thad hefur sett í íslenska banka.
En ég hef thad prýdilegt hér í hollandi og ótrúlegt hvad thad tekur ekki langan tíma ad koma sér vel fyrir á algjorlega ókunnum stad. Ég hef kynnst óendanlega gódu fólki sem mér mun alltaf thykja vaent um og aldrei gleyma.
Ég reyni ad vera ogn reglulegri i skrifum á naestunni, thar sem ég er ekki ad vinna jafn stjarnfraedilega mikid og fyrstu mánudina.

Ást og styrkur til ykkar elsku vinir.

Lífid í Amsterdam

So far so good. Ég er sannarlega ad fíla mig í Amsterdam. Thad sem ég hef verid ad bauka undanfarid er audvitad vinna frekar mikid, stundum of mikid, ég get verid ansi mikill vinnualki ef ég leifi mér. En ég er núna ad reyna ad draga úr thví, thar sem ég tharf í raun alls ekki ad vinna neitt rosalega til ad lifa gódu lífi hér án thess ad nota spariféd. Ég er loksins komin med hjól og get thví hjólad um allar tryssur eins og sannur hollendingur. Fyrstu helgina mína kom Riki í heimsókn, félagi minn frá thví í Madrid. Hann var hér í tvo daga og vid spekkudum naeturlífid í sameiningu sem olli audvitad óstoppandi threytu alla naestu viku. En fyrir utan thad thá hef ég verid róleg á kantinum, er mest bara ad hanga og spjalla vid herbergisfélaga mína, spila med theim wii og kíki af og til í heimsókn til vina minna sem ég var hjá í rúma viku ádur en ég flutti í íbúdina mína.
Satt ad segja hef ég lengi hlakkad til ad búa ein og thurfa ad spjara mig alveg frá A - O. En thad er vodalega lítil breyting finnst mér, ef til vill vegna thess ad ég hef lengi verid ad ferdast og audvitad thurft ad eiga vid allskonar skít á eigin spýtur. Thad eina sem ég er frekar mikid léleg í og kemur kannski engum á óvart er ad elda. Ég hef eldad einu sinni á thessum thremur vikum sem ég hef núna búid í placinu. Keypti sídast í matinn fyrir 2 vikum. Svo ef einhver er med mega nice, einfalda og skemmtilega mataruppskrift sem vill deila med mér thá endilega látid vada! Nú vantar mig eldamennsku módur minnar...

Svo thannig er nú thad, engar aesifréttir frá mér um thessar mundir. Komin i rútínu líf aftur í smá stund og hef nú gódan tíma til ad plana Sudur-Ameríku aevintýrid mitt sem ég stefni á eftir nokkra mánudi.

Alles goed? Ja, en met jou?
Ja is goed.

Mér finnst gaman ad laera hollensku.

AMSTERDAM

Elsku litlu snjohusabuarnir minir! Tha er loksins eitthvad verdugt ad fretta af uturbilada ferdalangnum ykkar. Thannig er mal med vexti ad eg er stodd i Amsterdam og ver her an efa i einhvern tima. Svo, eg flaug ut i ovissuna fra Finnlandi 13 juli, lenti a Standsted i London rett eftir midnaetti og vissi ekki hvert eg aetti ad snua mer i neinum efnum. Svo, an nokkurs samastads i thessari hrikalegu storborg akvad eg ad leggja mig a flugvallargolfinu. Gat dottad thar i sma tima thar til oryggisvordur hnippti i mig og sagdi mer ad hypja mig. Svo eg gerdi eins og mer var sagt, valsadi um vollinn thangad til ad klukkan var ordin nogu margt til ad thad meikadi sense ad fara inn i baeinn og erinda orlitid. Svo eg for beinustu leid a turista info og bad thau ad redda mer odyrustu gistingu sem vaeri moguleg (20 pund) vegna thess ad eg vissi ad thad vaeri mest allt uppbokad og hvergi neitt ad finna a eigin spytur. Eftir thad hringdi eg nokkur simtol, sendi e-maila vardandi atvinnu og sodadi buckingham palace. Eftir langan dag for eg a rutustodina og sotti bakpokan minn til ad fara a hostelid. En thrjoskan i mer neitadi ad borga heil 4 pund i metro svo eg labbadi taepa tvo tima med rum 15 kilo a bakinu og audvitad steinrotadist rett eftir 9 um kvoldid thegar eg kom inn i herbergid mitt. Daginn eftir tjekkadi eg mig ut og labbadi somu leid til baka en tho mun orkumeiri eftir dyrindis godan svefn. Svo hitti eg Grou elsku gamlan vinnufelaga ur Eymundsson sem er nyflutt til London. Vid spjolludum heilmikid og attum goda stund thar til hun, greyid, thurfti ad drifa sig heim skyndilega vegna magakveisu. Tha helt eg frekara stussi afram og reyndi hvad eg gat ad finna einhverskonar vinnu an mikils arangurs. Tha tok eg naeturrutu til Brussel, ja aftur, thvi eg vildi ekki eyda odrum klukkutima i thessari randyru borg. Thegar eg kom svo til Belgiu naesta morgun tok hann Edward couchsurfer a moti mer og eg gisti hja honum i pinku litlu studenta herbergi . Eg leitadi ad vinna thar alveg eins og mofo en arangurs thar sem atvinnuleysid er vist frekar mikid i serstakleg fronskumaelandi Belgiu. En eg atti godar stundir med Edwardi felaga minum a medan hann var tharn, fyrstu 2 naeturnar, vid forum i utibio, drukkum bjor a Celtica, saellra minninga thar sem dyravordurinn man enntha eftir mer fra thvi eg var thar i mae, og keyrdum lika um borgina a motorhjolinu hans. Edall. Svo thurfti hann ad fara i heima baeinn sinn i akvednum erindagjordum en baud mer ad vera i nokkrar naetur i vidbot ein i herberginu hans ef eg vildi. Eg audvitad tok thvi thar sem eg vildi sja eitthvad gerast med atvinnutilbod. En eftir tvaer auka naetur og mikid af neikvaedu feedbacki, akvad eg bara and staulast eitthvert afram. A thessum tima var eg lika semi ad bida eftir ad Misato fyndi e-h vinberjatynslu vinnu fyrir okkur i Frakklandi thar sem hun var sjalf i leit ad atvinnu. Ekki gat eg farid til Duddu fraenku eda neins sem eg thekkti i evropu bara til ad tjilla og hugsa malid, svo eg helt mig vid the road og couchsurf. Fra Brussel tok eg lest til Amsterdam, ad minnsta kosti var eg ekki ad fara a somu slodirnar aftur. Thegar eg lenti thar, heima hja Maarten, sagdi eg honum og vinkonu hans plnon min og vaentingar og thau hvottu mig eindregid til ad finna eitthvad her i Amsterdam thar sem allt vaeri morandi i atvinnu ad fa og hollenskan ekki mikid issue vegna thess hvad allir her tala ensku og audvitad allt morandi i turistum. Naesta dag labbadi eg um og ein af fyrstu stodnum sem eg leitadi til budu mer vinnu en fyrst thyrfti eg ad redda mer hinu svokallada sofi-number. Audvitad tok thad sma stun og eg thurfti ad panta tima, redda nokkrum pappirum o.th.h. Naesta kvold var Maarten aftur med vini i mat en thad voru stjarnfraedilega vinalegu homma vinir hans Wijbrand og Mikolaj. Their audvitad budu mer ad gista hja ser einhverjar naetur ef mig vantadi stad a medan eg beid eftir minu eigin herbergi. Sem er ju annad og meira issue. Ad finna vinnu i Amsterdam er varla heil kokusneid, en ad vinna herbergi, ibud bara e-h sama stad er mun meira mal. Skortur a husnaedi, fyrir nemendur, utlendinga og jafnvel hollenskt folk er algjort helviti her i Amsterdam. Eg tala nu ekki um ad finna eitthvad decent. Svo eg hellti mer a kaf i e-maila og simtol an mikils arangurs. Svo eg sa fyrir mer ogn meira af couchsurfi i borginni i einhver tima adur en eg fyndi mer stad. (Og by the way, tha tyndi eg simanum minum i Brussel, svo eg er buin ad vera simalaus i nokkrar vikur nuna.) Thegar eg for fra Maarten la leid min til Vincent sem an thess ad eg hafdi gert mer grein fyrir bjo i Haarlem sem er baer rett fyrir utan Amsterdam. En eg var thar i 2 naetur lika, i grunnskola thar sem hann og 10 adrir folkar leigja skolastofur. Afar serkennilegt en snidugt samt sem adur. Hann var hress og eg gat meira ad segja farid a strondina og skadbrendist eins og kjuklingur. Eftir thad for eg til Stefans, lika felagi Maartens sem mer til mikillar lukku dyrkar Island og vildi omur hosta mig. Tharna var eg enn i akvednu bidastandi, thvi eg gat ekki byrjad ad vinna strax og var enn ad bida eftir svorum fra leigurum. En eg fekk loks tvaer dagsetningar til ad skoda herbergi og vard thvi vonbetri. Thad var mjog nice ad vera hja Stefan, hann baud mer ad vera lengur en eg aetladi mer thvi eins og med ibudir tha er lika mjoog erfitt ad finna sofa i Amsterdam. Svo eg hringid i Wijbrand & Miko og gisti hja theim fyrst tvaer naetur, svo fleiri og fleiri og fleiri thar til nuna er eg buin ad gista her 8 naetur og verd her thar til a morgun. Thegar eg flyt inn i nyju ibudina mina. Eg fekk sofi numerid mitt og gat byrjad ad vinna strax daginn eftir. Hef unnid nuna alla vikuna sem gengilbeina a argentinskum veitingastad og likar vel. Eg skodadi herbergin seinasta fimmtudag og fyrra herbergid var algjort hell. Skitugt, oadladandi og storfurdulegar husreglur sem eg vil ekki saettta mig vid. En seinna herbergid var i ibud thar sem 3 adrir leigja, einn gaur og ein gella fra USA og ein fra Kina. Mjog easy going lid og mun meira adladandi ibud. Thau sogdi mer ad thad vaeru margir ahugsamir um herbergid svo eg thurfti ad bida thar til naesta dag til ad sja hvort eg yrdi fyrir valinu edur ei, sem eg audvitad var! Svona litur lif mitt ut i bili. Vinn og by i Hollandi og likar vel. Komin med nyjan sima en vantar bara hjol og tha fitta eg alveg i myndina.

Astarkvedjur fra Amsterdam!

Tímamót

Crossroads. Ég er stödd i landi jólasveinsins og flyg til London á morgun med enga hugmynd um hvad eg geri svo. Frá Drebesen í Ungverjalandi fór ég til Budapest og gisti thar eina nótt á hosteli. Hefdi viljad meiri tíma til ad skoda thessa merkilegu borg en tímathröng til ad komast til Finnlands kom í veg fyrir thad. Ég nádi thó ad skoda hana ansi vel og er pott thett til í ad koma aftur. Á hostelinu kynntist ég tveimur brasilískum systrum á Evrópuferdalagi. Vid skodudum kastalan saman og eldudum pasta um kvöldid. Stjarnfraedilega vinalegar gellur og vid áttum notaregt kvöld med nokkrum amerískum kaudum. Daginn eftir lá leid mín til Bratislava, Slóvakíu. Thar sörfadi ég hjá 18 ára furdulegri gellu og mömmu hennar og systur. Hún var nykomin frá London thar sem hún eyddi heilu ári ad vinna á hóteli, bjó í lítilli kitru og hafdi varla efni á mat né sígarettum. Merkilegt ad vera 17 ára og ákveda ad fara í
thennan pakka. Útlitslega er hún mjög barnaleg en thad er fullt á milli eyrnanna hennar. Hún virkar mjög lifud, lífsreynd og virkar jafnvel bitur og neikvaed eins og manneskja sem veit hvad lífid er mikid ströggl. Einnig hitti ég adra slóvakíska stelpu sem er jafnvel yngri, laerir íslensku og veit hvad hún syngur. Frá Bratislava tók ég naeturlest til Krakáw, en thökk sé vel skipulagda og augljósa lestarkeri Póllands, endadi ég í Varsjá. Thegar ég reyndi ad útskyra fyrir lestar-contrólernum ad ég aetladi til Krakáw og ég vaeri í ruglinu, swingadi thessi vinalega pólska gella inn í umraeduna og bjargadi málunum. Thegar vid komum úr lestinni fór hún med mig út um allar tryssur á lestarstödinni til ad finna annann mida til Krakáw fyrir sem minnstan aur. Thar sem lestarlidid í Póllandi eru meistarar ad skilja núll ensku, var Ula algjör bjargvaettur. Svo ekki nóg med ad redda mér nyjum mida, tók hún mig ekki
nidur í gamla baeinn í Varsjá og fraeddi mig um heima borgina sína thangad til hún thurfti ad maeta í vinnuvidtal. Svo audvitad gaf hún mér símanúmerid sitt og hvatti mig til ad hringja í sig thegar ég kaemi aftur thangad eftir Krakáw. Svo loksins komst ég til Krakáw thar sem Marta og Mateuz tóku á móti mér, ungt par sem hóstudu mig tvaer naetur. Vid fórum heim til Mörtu, átum braud og drukkum jardaberjasmoothie. Eftir smá tjill og sturtu skottudumst vid nidur í bae og hittum vini theirra á cozy Latino bar og drukkum thar einn bjór ádur en vid tókum smá hring í baenum ad naeturlagi og thau fraeddu mig um hitt og thetta. Svo fórum vid heim í háttinn. Naesta dag túristadist ég út um allar tryssur og hitti thau svo heima hjá Mateuz um eftirmiddaginn. Krakáw er sannarleg ein fallegasta borg sem ég hef séd. Svo ég minnist nú ekki á pólska fólkid sem er algjört gull. Thegar ég fór aftur á lestarstödina til
ad tryggja mér mida til Varsjár, skildi sölukonan audvitad ekki stakt ord sem ég sagdi, thá swoopadi annar pólskur bjargvaettur inn í myndina og endadi á ad labba med mig út um alla stödina í leit ad mida og tímatöflu. Ég er alveg gáttud á thví ad fólk skuli taka sér svona tíma til ad bjarga ferdalang í neyd. Thad er nefninlega svo audvelt ad snú sér í adra átt. Svo á laugardagskvöldinu hengum vid hjá Mateuz med furdulega hljódláta vini theirra sem reykti bara pípuna sína. Parid gerdi endalaust grín ad honum en hann svaradi nánast aldrei. Ég hló endalaust thetta kvöld ad steikta húmornum theirra og Robotchicken. Morguninn eftir fór ég eldsnemma af stad til Varsjá, ég spekkadi baeinn frekar og bjalladi í Ulu sem var á leidinni heim frá einskonar risaedlugardi med pabba sínum og systursyni. Svo ég hitti hana seinna um daginn og hún baud mér í pönnukökur og ég hitti fjölskylduna hennar. Ég var
einstaklega velkomin á thetta heimili, thau eru öll eins og Ula, vinaleg og opin. Litli Lukas, systursonurinn, var mjög hrifin af mér vegna thess ad ég var med risaedlu á bolnum mínum. Hann spjalladi hellings vid mig og ég reyndi hvad ég gat ad skilja hann án mikils árangurs. Eftir heimsóknina fórum vid Ula á local bar ad hitta vini hennar og fylgjast med byrjuninni á lokaleik Eurocup. Thau budu mér bjór eins og sannir vinalegir pólverjar thar sem ég var auralaus og hafdi gleymt kortinu mínu í ferdatöskunni sem var laest inni í locker á lestarstödinni. Eftir dágóda stund kvöddum vid vinina og heimsóttum adra vini hennar Ulu sem líka voru ad fylgjast med leiknum. Rétt fyrir leiklok thurfti ég svo ad kvedja lidid og skondra í naeturrútuna mína til Vilnius, Litháen. Ula fylgdi mér áleidis og svo thegar ég loksins kom á stödina aetladi ég ad ná í töskuna úr skápnum thegar fjandans skápurinn bidur mig um auka eyri. En ég gjörsamlega allslaus gjörsamlega panicka og thyt ad naesta lögreglu manni, nett kennd, alveg í öngum mínum bid ég hann ad redda mér svo ég missi ekki af rútunni. Hann gerir thad, fremur kaldur í bragdi og ég rétt nae rútunni upp á nokkrar mínútur. Steinsef fyrri part naeturinnar ádur en bandsett sólin tekur ad rísa rétt um hálf fjögur leytid. Kl 8 um morguninn er ég komin til Vilnius og skondra úr rútunni og hef mig til ad spekka baeinn. Eftir smá tíma fatta ég ad ég gleymdi bévítans vegabréfinu í rútunni, svo thegar ég fer ad henni er hún lokud og enginn thar. Ég bíd og vala um, spyr upplysingagelluna sem var engan vegin hjálpleg og ég veit ekki hvad í ósköpunum ég a ad gera. Thegar ég kem ad rútunni aftur maeti ég akkúrat bílstjóranum sem er ad fara ad keyra burt og rétt nae í rassgatid á vegabréfinu. Munadi engu ad ég hefdi sent thad aftur til Póllands, eitt á báti. En eftir ad ég róast tölti ég um baeinn og skoda mig um. Thetta er krúttlegur baer en alls ekki stór. Um kvöldid fór ég til theirra Vladas og Ingu, hjón á thrítugsaldri med tvaer daetur. Hjá theim var líka annar sörfer, thyskasti thjódverji sem ég hef hitt. Einstaklega skipulagdur og praktískur. Thar átti ég notarlegt kvöld og fór snemma í koju. Daginn eftir skutladi Inga mér nidrí bae og ég tók rútu til Riga, Lettlandi. Thegar ég kom thangad tók hún Vita á móti mér. Í sinni stórkostlega tómu íbúd. Konan er arkitekt sem hefur hreidrad um sig í albiludustu íbúd sem ég hef komid í. Thegar gengid er inn labbar madur inn örmjóan endalaust langan gang. Fyrst herbergid til haegri er eldhúsid thar sem er enginn matur. Einungis nokkrar kartöflur og haframjöl. Svo kemur klósettid og thar á eftir annad herberi med einni hillu og svefnsófa. Í endan á ganginum kemur svo stórt herbergi sem er svefnherbergid hennar og thar út á midju gólfier eitt rúm. Ekkert annad. Naegjusemin aveg í hámarki á thessu heimili. Svo audvitad er hún graenmetisaeta sem drekkur ekki og fílar reykelsi, jóga og er ekki med sjonvarp né tölvu. Thvílíkur karakter. Ég endadi á ad vera hjá henni 3 naetur thar sem mér tókst illa ad finna sófa-hóst í Tallinn. Hún tók mig med sér í smá rúnt út á land med mági sínum ad landi e-h stadar út í buska sem hún hefur keypt sér til ad byggja framtídar húsid sitt. Eftir merkilega veru hjá Vitu fór ég til Tallin og gisti thar hjá Lenu, afar indaelli, eistneskri gellu. Svo komst ég loksins yfir sundid og endadi í Helsinki thar sem litla rassgatid hún Sigrún tók á móti mér med afmaeliskvedju. Thad var of notarlegt ad hanga med bestu vinkonunni á afmaelisdaginn thó svo vid gerdum lítid annad en ad dröslast med litlu vesenis íslendingana sem voru med henni á námskeidi í Finnalandi vikurnar ádur. Í afmaelis kvöldmat bordadi ég Falafel og gaeti ekki verid sáttari med thad. Nú er ég ordin svo gömul ad ég tharf ekki lengur neitt hringl út af thessum degi frekar en ödrum. Bara gott fólk í kringum mig og ég er sátt. Á sunnudeginum fórum vid á nylistasafnid, tjilludum og spjölludum, átum gódan mat og fórum í sauna. Á mánudeginum thegar gríslingarnir voru farin aftur til Íslands hittum vid Essi, finnska vinkonu frá Kanada og eyddum deginum med henni í rólegheitum. Svo var thad mestmegnis hángs og rólegheit án allra áhyggja thar til Sigrún flaug svo heim til Íslands og ég tók lest til Mikkeli thar sem Essi byr núna. Thar var ég tvaer naetur og naut thess sannarlega ad vera mes Essi. Svo núna á föstudaginn tók ég rútu til Jyväskalä, og hitti Reettu, önnur finnsk vinkona frá Kanada. Fyrsta kvöldid var mega tjill, leigdum tvaer myndir og átum bland í poka. Finnar eru heimsmeistarar í bland-í-poka úrvali. Í gaer fór Reetta ad vinna og ég gerdi mest lítid, edna lítid ad sjá í thessum litla bae. En um kvöldid var grill teiti hjá vinum theirra Reettu og kaerasta hennar og vid skrölludum langt fram á nótt. Í dag erum vid búin ad mygla mestmegnis en kíktum thó adeins út í göngutúr út á höfn og keyptum ís. Á morgun flyg ég svo til London án frekara frahalds. Ég veit jafn vel og thid hvar ég verd núna á thridjudaginn. Surprise!!